
Nangaran candu banar lawan bola, Ongol ne kada biasa katinggalan amun sudah manonton siaran Piala Dunia. Napa lagi pas hari samalam, rami-rami tim nang main. Nang disiarakan langsung matan tangah malam, sampai lewat waktu sambahyang subuh.
”Pasti rami Argentina segalaan Prancis neh amun main. Rugi tu pang amun kada manonton,” jar Ongol badapah wan kakawanannya, pas takumpulan di pos ronda, rahatan basiap-siap handak manonton bola lagi. Maka padang mata bangkur, lantaran haur bagadang manonton bola.
Sakira parak tangah malam, kick off handak dimulai sakira jam 12an lewat, hancap Ongol bulik ka rumah. Samantara bininya si Aluh Lintak lawan anaknya si Utuh Lantui, sudah guring badahuluam di kamar, lantaran kada tahan maumpati Ongol bagadang di tangah rumah.
Imbah sudah siap kopi wan camilan gasan mandangani manonton bola, laluai duduk Ongol di muka TV sambil mahidupinya mamakai remot. Napa ada, imbah permainan tadi sudah dimulai, kuciak-kuciak sorangan Ongol malihat aksi pamain.
Kada karasaan imbah itu masuk babak kadua, nang pas jua hari sudah parak subuh, masuk waktu sambahyang. Bini wan anaknya, masih aja guring di kamar.Samantara Ongol, tatap haja dimuka tv, sambil manunggu babak kadua dimulai. Inya kada handak katinggalan lalu wan siaran langsung Piala Dunia neh.
Handap kisah, pas mulai babak kadua, timbul gambar di Tvnya basamut. Ongol pun manggarunum sarik. ”Nah iyaam, ini pasti ada nang muubah setelan tv neh. Maka kadang bisa kada manangkap wan siaran..!,” ujarnya.
Dipicik-piciknya remot, tapi samunyaan kadada nang takana siaran. Barataan timbul gambar samut bahabis nang kaluar. Panasaran, Ongol maambil ka buku patunjuk, dibacanya cara-caranya. Lalu dicubanya baasa matan pamulaan, tatap ja gambarnya basamut. ”Bah iyaam, bisa habis babak kadua neh..!,” garunumnya pulang.
”Amun dicari-cari di remot kada mau jua baarti arah antenyanya pasti nang taubah. Apakah tatiup angin neh!,” ujar Ongol manyarik dalam hati.
Lalu cangkal inya, padang hawa dingin kaluar rumah, lalu maambil tangga gasan banaik ka hatap mambujuri antena TV tadi sambil mambawa sintar. Kada ingat lagiam manutup lawang rumah.
”Kada salah lagi, pasti taubah arahnya.!,” garuunum Ongol sambil bahancap inya naik ka atap.
Kada lawas imbah itu, “Nah beres sudah..” ujar Ongol pina himung, lalu bahancap pulang turun maambil remot, lalu baduduk di muka tv. Tapi babaya handak mahidupi, takajut sampai takalipik banar inya, imbah tahu tvnya,sudah kadada lagi di wadahnya.
”Astaghfirullahalaziim!! Ujar Ongol padang takalipik banar, lawan pucat muhanya. Lalu bakuciak mangiau bini wan anaknya..”Uy umanyaaa….! Utuuhh..! Kamana tv kita neh..!? ,” ujarnya. ”Hah..napa maksud pian?,” ujar bininya nanga takalipik tabangun, manyahuti matan kamar. Mintu jua wan anaknya nang masih raum-raum mata.
“Tv kita nah kadada lagi..!” ujar Ongol. “Astaghfirullah! bujurkah abahnya? ujar Aluh Lintak takajut jua. “Ini pasti ada nang kada beres..!,” ujar Ongol sambil hancap mamariksa ka luar rumah, manjanguk kakiri wan kakanan jalan sambil manyintar. Pina sepi ja kadida urang lalu.
”Kadida nang mancurigakan, kadida sagalaan bakas urang masuk,” jar Ongol limbah malihat, kadada sagalaan lelongkang jendela wan pintu nang bungkas.
Imbah itu hanyar inya ingat wayah mambujuri antena tadi, lawang sampat babukaan. Rupanya sampat maling mangaluyur masuk maambil tv Ongol. “Kana aku sakali ini, dasar jua maling ne lah, mangganggu kasukaan urang ja, kena inya amun dapatku.. ku hajar bahimat!,” ujar Ongol bamamai bahimat, padang lamah taduduk. (gus)
Editor : Agus Jaka Purnama